تغيير هيئت بى فايده مىشود و لازم مىآيد « في كُلِّ شَيْءٍ مَعْنى كُلِّ شيءٍ » ! مضافاً بر اينكه قرآن كه افصح كلمات است ، فارق است بين اكثار و تكثير و مادّهء كثير هم خصوصيّتى ندارد ، پس اينها ناشى از عدم تدبّر و تفحّص در اشتقاقات و هيئت افعال است ! لهو حرام پس بعد از دانستن اين مطالب ، لا يخفى آن لهوى كه مقدّمه باشد از براى شيء مباح يا مستحب يا واجب ، لهو مستثنى و مجوّز است يا اصلًا خارج از موضوع لهو است ، و مقدّمه هم عرفى باشد يا شرعى يا عقلى ، مثلًا تغنّى مغنّيه در عروسى كه عرفاً مقدّمهء شادى و سرور است كه حضرت فرمود : « أجْرُ المُغَنِّيَةِ الَّتي تَزِفُّ الْعَرائِسَ لَيْسَ بِه بَاْس « 1 » يا عمل رياضت و زورخانه مثل شنا رفتن و ميل گردانيدن و كبّاده كشيدن و پا زدن و چرخ خوردن و معلَّق زدن و دست و اعضاء را حركت دادن ، اعمّ از آنكه به اذن طبيب باشد از براى حفظ الصحّه يا بى اذن طبيب و غالباً بازى كردن طلَّاب در ايام تعطيل خصوصاً شهر ربيع و ديدن علماى مقدّس و نهى نكردن . و بعضى از اين اعمال ، اگر به اذن طبيب يا مقدّمهء صحّت و حفظ نفس باشد ، شبهه در حلَّيتش نيست و ظاهر اين است تمام اين افراد داخل لهو و لعب است ، ليكن از آن طرف دليلى از براى حرمت مطلق لهو و لعب در دست نيست ، بلكه آن لهو لعبى كه مقدّمهء فعل حرام باشد يا منتهى بشود به فعل حرام ، آن وقت حرام است ؛ به جهت آنكه عنوان سَبْق [ و ] رمايه مقدّمةً داخل در لهو و لعب نيست بلكه به يك جهت مقامره هم هست ، ليكن در شرع جايز است و تغنّىِ مغنّيه در عروسى لهو و لعب است و بنا بر مشهور جايز است . .

--> « 1 » الكافي ، ج 5 ، ص 120 ، باب كسب المغنّية و شرائها ، ح 2